Coney Island Baby

Stel je eens voor dat iemand zo ontzettend verliefd op je is. En zo in de ban is van jou. De adoratie is zo groot dat je evenbeeld op een medaillon wordt gezet. Niet veel later wordt dat beeld als basis gebruikt voor een gigantisch grote sculptuur die als blikvanger moet dienen voor een nog groter lunapark dat Dreamland heet. Romantische fictie? Nee, echt gebeurd.

William H. Reynolds, een Amerikaanse senator, vatte tijdens een verblijf in Venetië, een hoofse liefde op voor een vrouw die in hetzelfde hotel logeerde als hij. Ze wisselden geen woord met elkaar, maar hij volgde al haar gangen. Op een dag was ze verdwenen maar nooit is ze uit zijn gedachten verdwenen…

Lunapark In het begin van de 20ste eeuw werden op Coney Island, de zuidelijkste punt van Brooklyn, in rap tempo enorme lunaparken gebouwd . Hiermee konden verre landen dichtbij worden gehaald en kon je je dromen in het echt beleven. Je reisde door Egypte met straten vol kamelen en gesluierde vrouwen. Of je slingerde op een spoorweg door de Zwitserse Alpen. Ook kon je de ondergang van Pompeï meemaken en een dorp bezoeken waar driehonderd mini-mensjes alias dwergen woonden. En dat allemaal in bordkartonnen decors. Met het verwezenlijken van Dreamland, waar je door de kanalen van het wereldwonder Venetië kon varen, bracht de rijke senator een ode aan zijn ‘Coney Island Baby’. Door deze schone dame als reusachtige muze van het vermaak aan de ingang van het park neer te zetten. Dreamland en de andere oude lunaparken zijn helaas afgebrand. De enige overblijfselen uit die tijd zijn twee attracties, het Wonderwheel en de parachutehoutmolen. En ook al zijn er intussen enkele nieuwe attracties bijgekomen, je proeft nog steeds de sfeer van weleer als je daar rondloopt. Ik vond het ook heerlijk om de zon op mijn huid te voelen en de zeewind op te snuiven. Coney Island, de plek van outcasts, freaks en gewone mensen zoals jij en ik, op zoek naar warmte, frisse lucht en vermaak. En misschien een beetje liefde…

Queens en de diner Na een wandeling door de Lower East Side, de oorspronkelijke buurt van veel Ierse, Duitse, Joodse en Latijns-Amerikaanse immigranten die de kleine en nauwe ‘tenements’ oftewel appartementen moesten bewonen, ben ik met de metro per ongeluk op een ander eiland beland. Long Island en om precies te zijn de ‘borough’ Queens. Een buurt die meer het karakter heeft van een buitenwijk dan een miljoenenstad. Vanaf Gantry Plaza State Park had ik bij de intredende schemering een mooi uitzicht op Manhattan en op de Queensboro Bridge. Nu zit ik in een echte diner, de Court Square Diner, open 24/7 since 1946. Het lijkt alsof ik op een filmset ben beland, omringd door glimmend chroom, formica tafels en ‘booths’ met gekleurde skai-leren zitjes. Op de menukaart staan typisch Amerikaanse gerechten die je in een dergelijk etablissement verwacht: hamburgers, soepen en salades, wafels, ‘pancakes’, milkshakes en taartpunten zo groot als hele maaltijden. En personeel in bedrijfskleding dat vriendelijk en kordaat je bestelling opneemt. De diner als decor voor romantische films, zo eentje dus.

Longing for love Long Island is de plek waar Amy Schumer is opgegroeid en momenteel is zij dé hit. Stand-up comedian, actrice, producer, schrijver, tv-personality en een all American, New York girl van joodse afkomst. Voor Hollywoodnormen is ze iets aan de maat. Maar haar subtiele zelfspot, grove grappen en quasi-naïeve bijna absurdistische stijl waarmee ze haar verhalen omlijst hebben ervoor gezorgd dat ze in 2015 volgens TIME magazine tot een van de 100 invloedrijkste personen behoort. Als je niet van haar humor houdt, snap ik dat. Maar ik vind haar echt, ‘OMG, hilaaaarious!’

In haar liefdesleven wil het maar niet lukken. Dat is wat ze haar publiek tenminste laat geloven als ze over haar zoveelste horror date met ‘that really cute boy’ vertelt. Details worden je niet bespaard, zelfs het voorspel van het ontbijt komt voorbij… Als dat er al van komt. Ik ga er maar van uit dat zij, net als ieder ander mens, op zoek is naar die ene, grote liefde. Die hotel-de-botel verliefdheid die genegenheid, warmte, geborgenheid, veiligheid en intimiteit brengt. Al dan niet gepaard gaand met ‘mindblowing sex’. En of dat nou een liefde is op afstand zoals dat voor William H. Reynolds gold, of eentje voor degene thuis op de bank, ik gun iedereen zijn of haar eigen ‘Coney Island Baby’.

N.B. Met dank aan Raffaella voor het thema ‘Liefde’ en Annemieke als medeschrijver van deze post.

Klik hier voor de foto’s.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.