Ferryboat mayhem

Het is een tijdje stil geweest op mijn blog. Het kwam er gewoon niet van. Nu ik twee weken op een paar Griekse eilanden zit, komt er weer genoeg stof tot schrijven in me op. Bij deze.

Sta op de haven van Santorini te wachten op de ferry naar Paros. Echt honderden (misschien zelfs duizenden) reizigers staan te wachten op een hete kade, zo groot als de Dam in Amsterdam. Communicatie en dienstregeling lijken nog uit de Griekse Oudheid. Oververhitte scheepslui en kadebeveiligers die bewapend met schelle fluitjes, de hele tijd de bestemming roepen, welke boot daarbij hoort en mensen schreeuwend aansporen om voor of achter een hek te gaan staan, iedereen in vertwijfeling achterlatend.

Want op tijd varen ze niet echt, de gigantische, 7-deks veerboten (inclusief roltrap) die auto’s, bussen, scooters en honderden (of misschien zelfs duizenden) passagiers kunnen vervoeren naar Mykonos, Paros, Naxos of Athene. Het wordt er allemaal niet heel duidelijk op met die enorme mensenmassa: Wachtenden, voornamelijk bepakte en bezakte toeristen die aan iedereen die er maar oor voor heeft, vragen waar ze nu precies moeten boarden.

Zo ook mijn reisgenote, wier rust ineens omslaat in blinde paniek, vanwege de vrees voor een boot die we misschien gaan missen. Kordaat stapt ze af of de ticket-office, waar een net zo verhitte verkoper als zijn kadecollega’s achter het glas zit. “Which boat do I have to take?” roept ze wanhopig, terwijl ze het thuis uitgeprinte ticket aan hem toont. De man kijkt er onverschillig naar en roept alleen terwijl hij wild gebaart: “You’re losing time! Run, run, run! The blue boat!”
Dat er al twee blauwe boten aan de kade liggen, deert hem kennelijk niet. Onverrichter zaken besluiten we dan maar met een deel van de enorme massa mee te lopen naar een van de blauwe boten, in de hoop dat de scheepsbemanning het verlossende woord kan geven. Op onze vraag schreeuwt een man in een wit overhemd met zwart-gouden schouderpailletten: “After! Wait over there!”, wijzend naar een willekeurige plek op de kade. Na een paar minuten schreeuwt (alweer) een beveiliger een paar keer ‘Paros’ en de naam van de boot, intussen allerlei wachtenden als vee bijeendrijvend voor een hek.

En dan ineens, als een achtste wereldwonder, verschijnt uit het diepblauwe water van de Caldera, de superferry die we moeten hebben. Het grote zeemonster slokt ons en honderden medepassagiers gulzig op. Uitgeput gaan we op een van de deks zitten, starend over het blauwe water met een felle zon aan de hemel.

“Paros, here we come!”

A love story – Kom naar het theater!

Debbie Helaha – A Love story

Een intiem en heerlijk theaterconcert waar de passie voor muziek vanaf spat.

In het jaar dat ik Sarah zie gaat een langgekoesterde droom in vervulling. Naast dat ik aan mijn CD aan het werken ben, geef ik samen met een fantastische live-band van Nederlandse topmuzikanten (o.a. van Marco Borsato, Ilse de Lange, Claudia de Breij, Frank Boeijen en vele andere (inter)nationale artiesten) een unieke muziekavond waarop ik bekende en minder bekende nummers mijn verhaal laat vertellen.

Over de zoektocht naar liefde, erkenning en de waarde van vriendschap. Over mijn Molukse roots, innerlijke strijd en kracht. Over liefde, niet alleen voor een geliefde, maar ook die voor het leven. Kortom, een verhaal over liefde.

Als speciale gasten heb ik twee fantastische zangeressen uitgenodigd:

DO, bekend van o.a. ‘De beste zangers van Nederland en haar wereldhit ‘Heaven’ en Frederieke Kroone (uit Leiden), van o.a. Liptease en Velvet vox.

Laat je inspireren en meevoeren en geniet van een heerlijke avond live-muziek!

50 jaar in circa 25 nummers. Mooie pop en soul met een vleugje jazz en country.

Wanneer: Zondagmiddag 12 november en maandagavond 13 november

Waar: Theater Floralis in Lisse

Kaarten: 15 euro per persoon

Bestel je kaarten via https://www.theaterfloralis.nl

Theatermenu

Voor de zondag kan je ook reserveren voor een speciaal en heerlijk theatermenu dat na afloop wordt geserveerd in Grand Café Cineac Floralis. Kosten: 25 euro per persoon (excl. drankjes)

Om te reserveren neem contact op met het Grand Café in Floralis

Het menu bestaat uit:

Voorgerecht: Pompoensoep of Uiensoep

Hoofdgerecht (worden geservereerd met frites en mayonaise):

  • Kippendijfilet met stroganoffsaus en seizoensgroenten of
  • Varkenshaassaté met  salade kroepoek en pindasaus of
  • Kabeljauwfilet met Zaanse mosterdsaus en seizoensgroenten

Grand desserts

2017-09-29-PHOTO-00000117

 

 

 

 

 

 

Photo & design by Nikki Nooteboom

 

Helden dromen groot

De tijd lijkt voorbij te vliegen. Het is nog maar pas veertien dagen 2017, maar het voelt voor mij alsof we alweer bijna de paaseieren moeten gaan zoeken. Dus om nog even in het nu te blijven, wordt in januari ook wel vaak teruggekeken. Terwijl ik de Volkskrant uit de brievenbus haal valt de glimlach van Obama Barack met een zachte plof op de warme tegelvloer. Zijn vriendelijke gezicht siert de voorkant van het VK-magazine met als ondertitel ‘Dream Big Dreams’, de nalatenschap van acht jaar Obama. Wat is er nou allemaal van zijn plannen terechtgekomen? Vragen die veel experts en deskundigen deze periode willen gaan beantwoorden. Een ding staat als een paal boven water: De wereld gaat hem en Michele Obama enorm missen, hun beider afscheidsspeeches hebben waarschijnlijk al miljoenen hits op Youtube opgeleverd. Dat ze een enorme ‘legacy’ van respect, waardigheid, doorzettingsvermogen, inspiratie en bewustwording zullen achterlaten, daar zal iedereen het over eens zijn. Voor mij zijn ze in ieder geval helden, waarvan ik hoop dat ze nog lang maatschappelijk bezig zullen blijven.

Mijn gedachten gaan ineens naar een andere held, die helaas niet meer in ons midden is. Het was 11 januari 2016, en de dood van David Bowie sloeg bij ons thuis in als een bom. Op de avond van die dag schreef ik een post op Facebook, die ik vandaag weer aanhaal. Gewoon, omdat David ook een held was, die ook groot droomde waardoor hij zoveel goeds en moois heeft achtergelaten. Ik wens iedereen daarom mooie dromen en veel inspiratie toe.

11 januari 2016 Een paar dagen voor Oud en Nieuw was ik met mijn lief naar Berlijn. De Vrouw, een enorme Bowie fan, wilde heel graag een kijkje nemen bij het oude woonadres van de superster in de Duitse hoofdstad. Toevalligerwijze is de Hauptstrasse vlak bij onze verblijfplaats in de buurt, in de wijk Schönenberg.

Met zijn muziek heb ik altijd een soort haat/liefde verhouding gehad. Maar dat hij een invloedrijke grootheid in de popmuziek was (en is) besefte ik me maar al te goed. Toen we vanochtend het droevige nieuws zagen, zag ik een klein traantje in een ooghoek van De Vrouw.

Vanavond is gevuld met TV kijken, Youtube afstruinen en oude nummers luisteren, waarbij De Vrouw met gepaste melancholie en enthousiasme haar analyses geeft van zijn teksten en het tijdsbeeld waarin hij zijn muziek maakte. ‘Ik ben met hem grootgebracht’ riep ze net terwijl ‘Word on a Wing’ van de LP ‘Station to Station’ opstaat. Overigens een prachtig nummer. Evenals veel van zijn nummers. Over smaak valt niet te twisten.

Maar vergeet even dat zijn stem door sommigen niet als virtuoos werd beschouwd. Of dat de instrumentatie van zijn nummers af en toe houterig klonk. Zijn ideëen en vondsten waren vooruitstrevend. En als een van de weinigen heeft hij – bewust of onbewust – aan gendervervaging gedaan. Waarbij het dus helemaal niet uitmaakte hoe je eruit zag, en of je nou man, vrouw, hetero, bi, trans, lesbisch of homoseksueel was. In zijn wereld was iedereen zijn, haar of het unieke zelf.

De Vrouw zet een live versie van ‘My Death’ op, een vertaling van ‘La Mort’, een nummer van Jacques Brel. Meneer Bowie maant zijn enthousiaste publiek tot stilte en met de overgave van iemand die weet dat zijn einde nadert, brengt hij het nummer ten gehore. Dit was in 1973 en hij was in de rol van Ziggy Stardust gekropen. Hoe actueel klinkt dit nummer op een dag als vandaag…we gaan zo maar weer naar een Bowie-docu kijken.

david_bowie_-_heroes

http://www.morgenpost.de/berlin/article206908299/Hunderte-Fans-trauern-in-Schoeneberg-um-David-Bowie.html

 

Het gevoel van 2017

Oudejaarsdag 2016. Kranten, TV en social media staan de afgelopen dagen bol van de jaaroverzichten. Van spraakmakende nieuwsitems, de oorlog in Syrië, de opvang van vluchtelingen, artiesten die het aardse leven voor de eeuwige jachtvelden hebben ingeruild tot aan achttien belangrijke lessen die 2016 ons als publiek heeft geleerd (Volkskrant 31 dec 2016). Dat laatste zie ik meer als nutteloze informatie die nu als bepalend hoogtepunt wordt beschouwd, maar over tien jaar hoogstwaarschijnlijk is verworden tot een onbenullig nieuwsfeitje.

Zo gaat dat met een mensenleven ook. Je wordt geboren, groeit op, maakt leuke en minder leuke dingen mee en je leert zo goed en kwaad als dat kan, omgaan met successen en teleurstellingen. Wat soms een grote belemmering lijkt, is na een tijdje ineens niet meer dan een vervelende vlieg die je zo naar buiten jaagt.

Terugkijkend naar 2016 kan ik voor mezelf wel een paar hoogtepunten opnoemen. De opnames voor mijn CD met topmuzikanten waar we in 2017 weer vrolijk mee verder gaan, het meevaren op de boot van OCAN tijdens de Europride, de optredens met the Royal Dutch Scam, Tristan en Desray & Friends in de Vorstin. Het werk voor ECHO en het COC. En dit zijn er dan nog maar een paar.

De dood van grote muzikale helden en inspiratoren als George Michael, Prince, en David Bowie hebben op mij enorm grote indruk gemaakt. Ook die van mensen die ik van een afstand ken, maar veel te vroeg zijn heengegaan. Vandaag kijk ik daarom met een beetje weemoed op 2016 terug, en sta ik op de rand van 2017, het jaar waarin ik met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid Sara ga zien. En word ik weer eens met mijn eigen eindigheid geconfronteerd. Niet dat ik daarvan opkijk, maar hoe cliché het ook klinkt, ik zie en koester weer wat echt belangrijk is. Vriendschappen, al lang durend of net ontstaand, mijn liefde, gezondheid, een toevallige ontmoeting met een vreemde, de instant klik met die speciale persoon, familie, diepgaande gesprekken die gepaard gaan met lachen, huilen, een liefdevol gebaar of een tedere blik. Mooie muziek maken samen met mooie, lieve en gepassioneerde mensen. En dat wat muziek en zingen teweeg kunnen brengen, omdat dat is wie ik ben en wat ik voel.

2017 bevat voor mij nu al hoogtepunten omdat ik op mijn vijftigste eindelijk die CD ga uitbrengen. En ik twee theaterconcerten ga geven waarmee een van mijn allergrootste dromen uit gaat komen. Als het bij deze hoogtepunten zou moeten blijven, naast de dingen die er echt toe doen, dan heb ik vandaag al een gelukkig 2017.

Ik wens iedereen een mooi 2017 toe!

Met dank aan Lex Putman voor de foto’s. Geschoten tijdens een van de opname-sessies bij Triple A music in Almere. 

Worldpeace…Geen grap

Vrijdagavond, 13 -11 -2015 Vorige week fietste ik in de zeikregen van kantoor terug naar huis. Het was na zessen, dus donker. Om me heen tientallen ondefinieerbare figuren op een fiets of een scooter, verpakt in omhulsels van geel, grijs of grauw plastic. Niets ontziend en hard doortrappend om op tijd thuis, op het station of bij een volgende afspraak te zijn. Het autoverkeer kroop als een slak langs ieder kruispunt. Degenen die geen zin hadden in een zweterig regenpak, zaten droog beschut in hun metalen kooi, achter ruitenwissers die veel moeite hadden om de ruiten te ontdoen van het water dat vanaf boven naar beneden werd gestort.

Zo’n fietstochtje dus. En mijn gedachten dwaalden af naar New York, hoe kan het ook anders. Naar die ene keer dat het regende. Ik zag mezelf ineens weer lopen op Broadway, vlak bij City Hall in Lower Manhattan. Terwijl de spits steeds drukker werd, begon het te regenen. Steeds harder. Mensen op straat gingen ook steeds sneller lopen en plotseling kwamen er allerlei plastic regencapes tevoorschijn die in allerijl om allerlei vormen van lichamen werden gedrapeerd. Waar het straatbeeld eerst werd bepaald door wolkenkrabbers, gele taxi’s en tientallen andere auto’s kwamen daar nu honderden wandelende condooms bij.
De herinnering aan dat beeld gaf me al fietsend in de regen een vredig gevoel. Vrede, in deze tijd een utopisch begrip met alle oorlogen, armoede en vluchtelingenstromen die er op onze aardbol zijn. Als er al een bemiddeling of onderhandeling in een conflict plaatsvindt, dan zijn de Verenigde Naties daar vaak bij betrokken. Het hoofdkantoor van de wereldorganisatie met 193 lidstaten die zich inzetten voor de internationale vrede en veiligheid, ligt op Manhattan aan de East River, ter hoogte van East 42nd Street. Ongeveer tien blokken verder fonkelen de lichten van Times Square en is het een grote mierenhoop van mensen. Bij het gebouw van de VN was het bijna muisstil. Geen fier wapperende vlaggen, of diplomaten die in- en uitliepen. Alleen donkere gebouwen die er verlaten bij lagen. Als grote stadsbunkers, streng bewaakt en omheind door hoge hekken. Ik was er weliswaar in de avond naartoe gelopen, maar ik hoopte toch iets mee te krijgen van de grootsheid en importantie van de organisatie. Dat is niet helemaal gelukt, waarschijnlijk omdat de duisternis reeds was ingetreden. ‘Zou het ze ooit nog lukken?’ vroeg ik mezelf af. ‘Zouden alle conflicten opgelost kunnen worden? En zouden ze, nu de vluchtelingenstroom in Europa alle voorpagina’s van kranten haalt, morgen ergens op het immense complex dit probleem gaan bespreken? Soms lijkt de wereld zo hopeloos…Terwijl de avond mij gezelschap hield, liep ik in gedachten terug naar de metro naar Brooklyn.

Hoe vreselijk de toestand in de wereld ook is, op kleine schaal vind je meestal wel iets positiefs. Ook in New York. Mensen die zich op hun eigen manier inzetten of hebben ingezet voor een betere wereld. Of teksten die mensen inspiratie kunnen geven om goed voor jezelf en ook voor de ander te zijn. Overal in de stad vind je wel iets of kom je iemand tegen die zijn of haar idealisme vaak hand in hand laat gaan met creativiteit of de oproep tot actie. En terwijl ik dit opschrijf, hoor ik op de TV een extra journaal over aanslagen die in Parijs zijn gepleegd…

Soms gebruiken een vriendin en ik het woord worldpeace als grap. Het is een soort inside joke geworden- het voert te ver door om de oorsprong daarvan uit te leggen, je had erbij geweest moeten zijn- maar vanavond besef ik des te meer dat het eigenlijk helemaal geen grap is.

Ik wens jou en de wereld dan ook oprecht peace toe.

Klik hier voor de foto’s

If I can make it there, I’ll make it anywhere *)

29 oktober 2015 – ‘Wat jammer dat je weer terug bent…’ zei een vriendin gisteren aan de telefoon nadat ik weer thuis was gekomen in het vertrouwde Leiden. Het bleef even stil toen we allebei in lachen uitbarstten. ‘Nu heb je zeker geen verhalen en foto’s meer’, zei ze bijna teleurgesteld. Laat ik haar en jou geruststellen, er volgen zeker nog enkele verhalen en foto’s van mijn drieweekse trip naar New York. Want ik kan er nu nog niet over ophouden. Eenentwintig intensieve, mooie, fascinerende en indrukwekkende dagen. Er is nog genoeg te vertellen en te laten zien. Een paar vooraf bedachte themas’s bleken uiteindelijk niet zo te passemern. Eentje die zeker wel past is voorgesteld door Jozien. Zangeres, songwriter, producer, zangdocent en goede vriendin. Het thema is, hoe kan het ook anders, muziek.

New York, waar de titel van deze post soms waarheid wordt, soms niet. Schilders, beeldhouwers, kunstenaars, acteurs, vocalisten, producers, film- en toneelmakers, schrijvers, komieken, fotografen, het hele spectrum van kunst en cultuur wordt vertegenwoordigd door jonge en oude(re) talenten die de stad uittesten als bakermat van succes en geluk. Bijvoorbeeld straatmuzikanten. Die vind je overal ter wereld en in New York is dat niet anders. Om een ‘fast-buck’ te verdienen of misschien wel om ontdekt te worden. In de vele metrostations die ik in moest om een trein te pakken ben ik ze vaak tegengekomen. Twee trommelaars op plastic emmers, een operazangeres op roze, hoge hakken, een DJ/drummer die zijn beats zo hard liet horen dat mijn oren bijna op bloeden stonden, een bluesbandje van een twee oudere heren die bas en gitaar speelden samen met een drummer uit een computer. Een hele jonge pianist – ik schat een jaar of twaalf – die zonder blikken of blozen op zijn elektrische piano pingelde. Of de veteraan uit het US Marine Corps, die tegenwoordig als saxofonist het publiek op de trappen van het Metropolitan Museum of Art vermaakt met zijn spel en grappen. Ik kan zo nog wel even doorgaan.

Op andere plekken in de stad kan je ook ‘your thing’ uitproberen. Bijvoorbeeld op een ‘open-mic’ avond die iedere week wel ergens in een of andere muziekbar wordt gehouden. Van te voren geef je je naam door en dat wat je gaat doen. Een lied zingen, een spoken-word gedicht opdragen of je stand-up comedy act uitvoeren. Ik ben er naar drie geweest, niet omdat ik zo nodig zelf mijn zangkunsten wilde laten horen, maar omdat ik nieuwsgierig was naar hoe het er bij zulke gelegenheden aan toe gaat. Bijvoorbeeld in The Bitter End, een bekend muziekcafé in Greenwich Village. Ongeveer twaalf mensen in het publiek, waarvan een groot deel zelf ging optreden als stand-up comedian. Het voelde bijna ongemakkelijk als de ‘next Jerry Seinfeld’ de ene grap na de andere vertelde en niemand echt moest lachen. Zodra de comedian klaar was, ging de jas weer aan en vertrok hij of zij weer met gezwinde spoed. Waarschijnlijk naar een volgende schnabbel. Mijn laatste avond in New York ben ik naar het Nuyorican Poets Cafe geweest in the East Village. Ik had daar afgesproken met Lula Mehbratu, een Engelse zangeres uit Londen die ik de avond ervoor in Brooklyn in the Way Station had ontmoet. Daar was het overigens een karaoke-avond voor nerds. Of je nou wel of niet kon zingen, iedere ‘geek’ sprong het podium op en gaf de performance van zijn of haar leven door hits van toen en nu uit de longen te persen. Hilarisch!

In de East Village ging het er iets serieuzer aan toe dan in de Way Station. Met spoken-word artists, rappers of vocalisten die gepassioneerd declameerden over de toestand in de wereld of over een vriendin die vreemd was gegaan met de beste vriend. Of een jongen in een hoodie die een paar zelfgeproduceerde beats wilde laten horen. De zaal zat vol, het publiek luisterde aandachtig en leefde mee met de performers door te klappen of aanmoedigend te joelen.

De allerleukste en een van de bekendste talentenjachten die er in New York zijn, vond ik de Amateur Night in the World Famous Apollo Theatre in Harlem. De plek waar grote sterren als Ella Fitzgerald, The Jackson Five, Aretha Franklin en Mariah Carey hun carrière zijn begonnen. Denk aan een grote schouwburg die vol zit, een huisband die de sterren van de hemel speelt, een spitsvondige presentator, een onderhoudend programma en last but not least een publiek dat onverbiddelijk is. Onder het motto ‘be good or be gone’. Vind je goed wat je hoort, ‘then show some love y’all’. Vind je de act niet om aan te horen, dan mag je keihard ‘boo’ roepen. Gebeurt dat veel en hard, dan wordt de performer tijdens het optreden met zachte hand door een stagehand van het toneel gebonjourd. Simon Cowell of Henk-Jan Smits zijn er niets bij. En ook hier weer een grote diversiteit aan artiesten-in spé die je voorbij ziet komen. Een twaalf jarig meisje met een nummer van Whitney Houston, een hip-hop dancecrew, een man in een rolstoel met een oud soulnummer, een gladde jongen die met zijn ‘smooth ways’ ‘If only for one night’ van Luther Vandross om zeep hielp. De ‘boo’s waren bij hem niet aan te slepen. De overdreven dramatiek van een zanger die ‘Rock With You’ van Michael Jackson liet horen, was voor het publiek ook reden genoeg om hem niet door te laten gaan naar een volgende ronde. Het duurt waarschijnlijk nog even voordat hij het heeft gemaakt in New York en de rest van de wereld. Gelukkig maar.

Klik hier voor de foto’s.

*) uit New York, geschreven door Kender en Ebb. Oorspronkelijk voor Liza Minelli, later bekend(er) geworden door Frank Sinatra.

Chaos en orde, ik kan niet zonder

Over hoe het stratenplan van New York/Manhattan is ontstaan bestaan diverse verhalen. Een bron beweert dat het is afgeleid van de verkaveling in de Beemster. Dat blijkt uiteindelijk toch niet waar te zijn. Hoe dan ook, een van de woorden die in mij op kwam toen ik aan dit blog begon was symmetrie. Als rechte en robuuste lijnen die van geen afwijken weten, lopen de straten bijna symmetrisch en ordelijk naast en door elkaar. Met kaarsrechte gebouwen die als blokkendozen langs de weg staan. Dat herinnerde ik me in ieder geval nog van mijn eerste bezoek aan de stad, 23 jaar geleden.

Inmiddels heb ik ervaren dat mijn herinnering nog steeds klopt. En de rechtlijnigheid heeft mij in mijn zwerftocht door de stad echt geholpen, omdat ik geen enkele keer verdwaald ben. Het grid van Manhattan en het voorspelbare metro-systeem zijn zo gemakkelijk dat een blind paard de weg nog zou kunnen vinden. Geen ingewikkelde namen die je moet onthouden, maar gewoon nummeren en bepalen of je, East, West, Down-, Mid-, of Uptown moet zijn. De meeste straten en wegen zijn heel lang en recht. In het begin vergt het wel enige oefening, maar daarna is het ‘a piece of cake’.

Symmetrie vind je overal, niet alleen in de plattegrond van de stad. Ook in de vele noodtrappen die netjes gedrapeerd langs de vele appartementencomplexen zijn geplaatst. Of in de ontwerpen van de grote gebouwen en bruggen. Mijn stappenteller geeft aan dat ik per dag gemiddeld bijna 19.000 stappen heb gezet. Dus durf ik wel te zeggen dat ik veel heb gezien. Vandaag en gisteren ben ik gaan fietsen. Gisteren van Manhattan naar Brooklyn over de Brooklyn Bridge, vandaag vanuit ‘mijn buurtje’  in Brooklyn naar Chinatown over de Manhattan Bridge. Ik heb bijna geen enkele bocht hoeven maken. Alleen maar rechtdoor. Wel zo makkelijk, zeker als je bedenkt dat beide bruggen een klein doch merkbaar stijgingspercentage hebben. Als je daarna dan nog de weg moet zoeken en allerlei kleine kronkelwegen door moet, ben je gauw klaar met fietsen. Zeker met een warm zonnetje op je gezicht.

Dat de stad nooit slaapt is een understatement. 24/7 gaat het leven door, van deli’s of supermarkten die open blijven tot het gemotoriseerde en voetgangersverkeer dat zich een weg door de straten slingert. Of de metro’s die bijna nooit leeg zijn. Bedenk daarbij dan het geronk van motoren of de gillende sirenes van politiewagens, brandweerauto’s of ambulances. Of het geraas van de metro’s die je door de roosters in de straat hoort. Het hoogtepunt van de kakofonie vind je op meestal op een vrijdag of zaterdag, in de buurt van Times Square/42nd street.

Afgelopen zaterdag ben ik de hele dag op stap geweest met een Instagramwalk, de #THETAKEOVER_nyc. Een ‘spontaan’ georganiseerde wandeling van fotografen of fotoliefhebbers die op Instagram zitten. Met een groep van ongeveer 150 mensen vanaf Columbus Circle naar Madison Square Garden wandelen, socializen, lachen en foto’s maken. Just having fun! Wat vond ik dat een ervaring, geweldig! Leuke mensen ontmoet, makkelijk en gezellig in de omgang en zo divers. Van een assistente die voor een makelaar in onroerend goed werkt, tot een ICT-applicatiebeheerder van het juwelenconcern Tiffanny & co. De meeste deelnemers kwamen uit New York en andere delen van de VS, een enkeling uit Europa, zoals ik.  Toen we op een gegeven moment vanaf Eighth Avenue het theaterdistrict en vlakbij Times Square waren beland, stond het verkeer gewoon muurvast. Vier rijen dik en iedereen maar toeteren en al die mensen die maar erdoor heen wilden lopen. En dan te bedenken dat er een blok of twee verder ook nog een grote demonstratie aan de gang was. Het leek wel een chaos.

Nu ik dit schrijf, zit ik redelijk rustig in een koffietent op Bleeckerstreet in Greenwich Village. De drukte van de stad is buiten. Terwijl de muziek zachtjes klink zitten om me heen allerlei mensen met een kop koffie of een andere versnapering. Sommigen met een laptop, anderen met vrienden. Gewoon een beetje reuring. En de hectiek van de stad gaat gewoon door. Het loopt ogenschijnlijk zelden uit de hand. Misschien is het de regulatie van de symmetrie die de stad op orde houdt? Wie zal het zeggen. Maar ik weet nu al dat ik het enorm ga missen.

Klik hier voor de foto’s. Voor de Instagrammeet, check #THETAKEOVER_nyc op Instagram.