Chaos en orde, ik kan niet zonder

Over hoe het stratenplan van New York/Manhattan is ontstaan bestaan diverse verhalen. Een bron beweert dat het is afgeleid van de verkaveling in de Beemster. Dat blijkt uiteindelijk toch niet waar te zijn. Hoe dan ook, een van de woorden die in mij op kwam toen ik aan dit blog begon was symmetrie. Als rechte en robuuste lijnen die van geen afwijken weten, lopen de straten bijna symmetrisch en ordelijk naast en door elkaar. Met kaarsrechte gebouwen die als blokkendozen langs de weg staan. Dat herinnerde ik me in ieder geval nog van mijn eerste bezoek aan de stad, 23 jaar geleden.

Inmiddels heb ik ervaren dat mijn herinnering nog steeds klopt. En de rechtlijnigheid heeft mij in mijn zwerftocht door de stad echt geholpen, omdat ik geen enkele keer verdwaald ben. Het grid van Manhattan en het voorspelbare metro-systeem zijn zo gemakkelijk dat een blind paard de weg nog zou kunnen vinden. Geen ingewikkelde namen die je moet onthouden, maar gewoon nummeren en bepalen of je, East, West, Down-, Mid-, of Uptown moet zijn. De meeste straten en wegen zijn heel lang en recht. In het begin vergt het wel enige oefening, maar daarna is het ‘a piece of cake’.

Symmetrie vind je overal, niet alleen in de plattegrond van de stad. Ook in de vele noodtrappen die netjes gedrapeerd langs de vele appartementencomplexen zijn geplaatst. Of in de ontwerpen van de grote gebouwen en bruggen. Mijn stappenteller geeft aan dat ik per dag gemiddeld bijna 19.000 stappen heb gezet. Dus durf ik wel te zeggen dat ik veel heb gezien. Vandaag en gisteren ben ik gaan fietsen. Gisteren van Manhattan naar Brooklyn over de Brooklyn Bridge, vandaag vanuit ‘mijn buurtje’  in Brooklyn naar Chinatown over de Manhattan Bridge. Ik heb bijna geen enkele bocht hoeven maken. Alleen maar rechtdoor. Wel zo makkelijk, zeker als je bedenkt dat beide bruggen een klein doch merkbaar stijgingspercentage hebben. Als je daarna dan nog de weg moet zoeken en allerlei kleine kronkelwegen door moet, ben je gauw klaar met fietsen. Zeker met een warm zonnetje op je gezicht.

Dat de stad nooit slaapt is een understatement. 24/7 gaat het leven door, van deli’s of supermarkten die open blijven tot het gemotoriseerde en voetgangersverkeer dat zich een weg door de straten slingert. Of de metro’s die bijna nooit leeg zijn. Bedenk daarbij dan het geronk van motoren of de gillende sirenes van politiewagens, brandweerauto’s of ambulances. Of het geraas van de metro’s die je door de roosters in de straat hoort. Het hoogtepunt van de kakofonie vind je op meestal op een vrijdag of zaterdag, in de buurt van Times Square/42nd street.

Afgelopen zaterdag ben ik de hele dag op stap geweest met een Instagramwalk, de #THETAKEOVER_nyc. Een ‘spontaan’ georganiseerde wandeling van fotografen of fotoliefhebbers die op Instagram zitten. Met een groep van ongeveer 150 mensen vanaf Columbus Circle naar Madison Square Garden wandelen, socializen, lachen en foto’s maken. Just having fun! Wat vond ik dat een ervaring, geweldig! Leuke mensen ontmoet, makkelijk en gezellig in de omgang en zo divers. Van een assistente die voor een makelaar in onroerend goed werkt, tot een ICT-applicatiebeheerder van het juwelenconcern Tiffanny & co. De meeste deelnemers kwamen uit New York en andere delen van de VS, een enkeling uit Europa, zoals ik.  Toen we op een gegeven moment vanaf Eighth Avenue het theaterdistrict en vlakbij Times Square waren beland, stond het verkeer gewoon muurvast. Vier rijen dik en iedereen maar toeteren en al die mensen die maar erdoor heen wilden lopen. En dan te bedenken dat er een blok of twee verder ook nog een grote demonstratie aan de gang was. Het leek wel een chaos.

Nu ik dit schrijf, zit ik redelijk rustig in een koffietent op Bleeckerstreet in Greenwich Village. De drukte van de stad is buiten. Terwijl de muziek zachtjes klink zitten om me heen allerlei mensen met een kop koffie of een andere versnapering. Sommigen met een laptop, anderen met vrienden. Gewoon een beetje reuring. En de hectiek van de stad gaat gewoon door. Het loopt ogenschijnlijk zelden uit de hand. Misschien is het de regulatie van de symmetrie die de stad op orde houdt? Wie zal het zeggen. Maar ik weet nu al dat ik het enorm ga missen.

Klik hier voor de foto’s. Voor de Instagrammeet, check #THETAKEOVER_nyc op Instagram.

Coney Island Baby

Stel je eens voor dat iemand zo ontzettend verliefd op je is. En zo in de ban is van jou. De adoratie is zo groot dat je evenbeeld op een medaillon wordt gezet. Niet veel later wordt dat beeld als basis gebruikt voor een gigantisch grote sculptuur die als blikvanger moet dienen voor een nog groter lunapark dat Dreamland heet. Romantische fictie? Nee, echt gebeurd.

William H. Reynolds, een Amerikaanse senator, vatte tijdens een verblijf in Venetië, een hoofse liefde op voor een vrouw die in hetzelfde hotel logeerde als hij. Ze wisselden geen woord met elkaar, maar hij volgde al haar gangen. Op een dag was ze verdwenen maar nooit is ze uit zijn gedachten verdwenen… Lees verder

Kunst ligt op straat

New York, bakermat en inspiratiebron voor vele kunstenaars, creatievelingen, acteurs, muzikanten en wannabees. Andy Warhol, Bob Dylan, Lou Reed, Debbie Harry, Patti Smith, Notorious Big (†), Jay-Z, Anne Hathaway, Robert de Niro. Teveel om op te noemen. De laatste twee zie ik hier trouwens regelmatig voorbij komen op billboards vanwege een film die nu draait, The Intern. Maar dat even terzijde.

Als je naar kunst of een andere bron van expressie wilt kijken of luisteren dan is hier natuurlijk genoeg te doen. Beroemde en grote musea te over. Talloze galerieën en expositieruimtes in Chelsea of the Meatpacking District of gelegenheden waar ‘live’ muziek is. Of kijk gewoon eens in de rondte. De stad en haar bewoners vind ik al een kunstwerk op zich.

De grote pakhuizen en fabriekspanden waarin ooit allerlei soorten vlees werden verhandeld, zijn inmiddels omgebouwd tot dure modewinkels van vooraanstaande designers, coole nachtclubs, barretjes en franse bistro’s met dure wijnen op de kaart. En over kunst gesproken, hier begint ook de beroemde High Line, een tot stadspark omgetoverd spoorwegviaduct. De tuinen en plantsoenen hier zijn ontworpen door de Nederlandse landschapsontwerper, Piet Oudolf. Verheven boven het drukke verkeer van de stad waan je je tijdens een wandeling op de High Line even in een andere wereld. Prachtig!

Grenzend aan de Meatpacking District vind je het Gallery District van Chelsea en Chelsea Market, een walhalla voor eetfanaten. Na een flinke wandeling hebben we ons tegoed gedaan aan een aantal lekkernijen in the Lobster Place. Ik kan eigenlijk met geen pen beschrijven wat je daar allemaal kunt krijgen en hoe het daar aan toe gaat. Oké, een woord dan: ver(s)makelijk!

In strak ontworpen galerieën zagen we de ‘hip and happening people’ zich vergapen aan halve hoofden van brons of aan kleurrijk ‘geklodder’ op doeken zo groot als muren. Of aan een kleine video-installatie waarbij de kunstenaar – Mishka Henner-  tientallen youtubefilmpjes als één opname heeft gemonteerd. Je ziet en hoort daarop een  grote variëteit aan mensen  ‘I’m not the only one’ van Sam Smith zingen. Klik op de naam van de kunstenaar voor het filmpje. Ik vond het briljant en leuk. En met ‘ons’ bedoel ik mijn supervrouw en ik. Zij is sinds afgelopen maandag gezellig een weekje over en vandaag hadden we een privé stadswandeling met onze Big Apple Greeter Elizabeth Wachenheim. Over haar en deze enorm leuke non-profit organisatie volgt later meer op deze blog.

En over strak gesproken, sommige gezichten van de – voornamelijk vrouwelijke- bezoekers stonden zo stijf van de botox en de chirurgische ingrepen, dat ze als kunstobject niet zouden misstaan in een of andere expositieruimte. Bemiddelde en quasi-intellectuele vijftigplussers, type ‘Sex and the City’, die niet op één of tweehonderd dollar hoeven te kijken. Elizabeth vertelde dat sommige kunstwerken soms wel 500.000 dollar moeten opleveren (met 50% aan commissie voor de galeriehouder). Gelden die bedragen dan ook voor straatkunst, vraag ik me af? Zoals bijvoorbeeld de mooie graffiti die je zowel in Brooklyn als Manhattan kunt zien. Voor de een is het vandalisme, voor de ander kunst. Een vorm van expressie die een belangrijke rol speelt in de hip-hopcultuur en de punk-en new-wavescene van weleer. Je zou het niet zeggen, maar het is hier illegaal om graffiti in de openbare ruimte aan te brengen, op straffe van hoge boetes. Maar wat een waanzinnige sketches, tags en prachtige kleuren. Echt Kunst, die gewoon op straat ligt. Echt mooi.

Klik hier voor de foto’s.