Architectuur in de stad – versie 2

Denk je aan New York, dan denk je meestal aan wolkenkrabbers. Als je vanaf de Brooklyn Bridge naar de skyline kijkt, zie je ook waarom. ‘But there’s more than meets the eye.’ Van de week liep ik rond in het gebied waar ooit de Twin Towers stonden. Dat alleen al vond ik best bijzonder. Het was in ieder geval ook belachelijk druk. Niet zo gek in een stad die vorig jaar nog door 56,4 miljoen (!) bezoekers is bezocht. Waar je ook kijkt, loopt of gaat zitten, alleen maar mensen. Veel mensen. Die slenteren. Of die selfies maken bij the New York Stock Exchange. Of die zich met een beker koffie in hun hand naar het werk begeven. En auto’s. Veel auto’s. Ik werd bijna doof van een naderende brandweerwagen die zich rond spitstijd met loeiende sirens een weg probeerde te banen naar ‘a few blocks away’. Ik dacht toen: “Dat geluid hoorde je destijds constant.” En dan al die mensen in paniek, schreeuwend om hulp. Rook en vuur. Chaos is dan eufemistisch uitgedrukt.

Veel New Yorkers kunnen nog steeds moeilijk over 9/11 praten, ondanks het typische rasoptimisme van Amerikanen. Men kijkt liever vooruit. En dus wordt er volop gebouwd of verbouwd en staat op de plek waar ooit twee torens stonden nu één grote toren, het One World Trade Center. Een echte wolkenkrabber, maat tot aan de hemel, als een baken voor verdwaalden, aangespoelden en de miljoenen toeristen die Manhattan bezoeken. Het baken trekt velen, inclusief mezelf, en van ver of dichtbij blijft het een indrukwekkend gezicht.

Een groot verschil tussen Brooklyn en Manhattan is dat je in eerste gebied niet bang hoeft te zijn voor een stijve nek. Daar is veel meer laagbouw en kun je bijna alles op ooghoogte bekijken. In Manhattan kun je bijna niet anders dan de hele tijd omhoog kijken. Alles is groot en hoog. Qua stijl van gebouwen vind je er van alles. Het ene moment denk je dat je op een filmset van the Matrix bent beland, het andere moment zou je ook net zo goed in Parijs kunnen zijn.

Een van de mooiste en indrukwekkendste Beaux-Arts gebouwen vind ik het Grand Central Terminal op 42nd Street. Dankbaar object voor toeristen, fotografen, filmmakers (o.a. van The Fisher King, Men in Black) en ook hier weer heel veel reizigers, ongeveer 700.000 per dag.

Maar lelijkheid trekt soms ook aan. Hoewel het niet in mijn bedoeling lag, stond ik voordat ik het in de gaten had ineens op Times Square. Ik weet niet hoe het is gekomen dat het gebied er nu zo uitziet, maar het lijkt nog het meest op het product van een gecrashte computer. De gebouwen lijken zonder enige logica te zijn geplaatst. En iedere gevel is ruimschoots voorzien van allerlei verlichting, geen enkele plek is onbenut gebleven. Ik vraag me af hoeveel energie dit relatief kleine stukje Manhattan per jaar kost. Misschien loopt het wel in de miljoenen, net als het aantal lampjes dat brandt.

En ook hier weer duizenden paren ogen, omhoog gericht naar de lichtjes en gillende reclames. Al die mensen met hun verhalen. En al die gebouwen met hun historie. En al die auto’s onderweg. Tezamen vormen ze de architectuur in de stad. En niet alleen maar die wolkenkrabbers :-).

Klik hier voor de foto’s .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.