Ferryboat mayhem

Het is een tijdje stil geweest op mijn blog. Het kwam er gewoon niet van. Nu ik twee weken op een paar Griekse eilanden zit, komt er weer genoeg stof tot schrijven in me op. Bij deze.

Sta op de haven van Santorini te wachten op de ferry naar Paros. Echt honderden (misschien zelfs duizenden) reizigers staan te wachten op een hete kade, zo groot als de Dam in Amsterdam. Communicatie en dienstregeling lijken nog uit de Griekse Oudheid. Oververhitte scheepslui en kadebeveiligers die bewapend met schelle fluitjes, de hele tijd de bestemming roepen, welke boot daarbij hoort en mensen schreeuwend aansporen om voor of achter een hek te gaan staan, iedereen in vertwijfeling achterlatend.

Want op tijd varen ze niet echt, de gigantische, 7-deks veerboten (inclusief roltrap) die auto’s, bussen, scooters en honderden (of misschien zelfs duizenden) passagiers kunnen vervoeren naar Mykonos, Paros, Naxos of Athene. Het wordt er allemaal niet heel duidelijk op met die enorme mensenmassa: Wachtenden, voornamelijk bepakte en bezakte toeristen die aan iedereen die er maar oor voor heeft, vragen waar ze nu precies moeten boarden.

Zo ook mijn reisgenote, wier rust ineens omslaat in blinde paniek, vanwege de vrees voor een boot die we misschien gaan missen. Kordaat stapt ze af of de ticket-office, waar een net zo verhitte verkoper als zijn kadecollega’s achter het glas zit. “Which boat do I have to take?” roept ze wanhopig, terwijl ze het thuis uitgeprinte ticket aan hem toont. De man kijkt er onverschillig naar en roept alleen terwijl hij wild gebaart: “You’re losing time! Run, run, run! The blue boat!”
Dat er al twee blauwe boten aan de kade liggen, deert hem kennelijk niet. Onverrichter zaken besluiten we dan maar met een deel van de enorme massa mee te lopen naar een van de blauwe boten, in de hoop dat de scheepsbemanning het verlossende woord kan geven. Op onze vraag schreeuwt een man in een wit overhemd met zwart-gouden schouderpailletten: “After! Wait over there!”, wijzend naar een willekeurige plek op de kade. Na een paar minuten schreeuwt (alweer) een beveiliger een paar keer ‘Paros’ en de naam van de boot, intussen allerlei wachtenden als vee bijeendrijvend voor een hek.

En dan ineens, als een achtste wereldwonder, verschijnt uit het diepblauwe water van de Caldera, de superferry die we moeten hebben. Het grote zeemonster slokt ons en honderden medepassagiers gulzig op. Uitgeput gaan we op een van de deks zitten, starend over het blauwe water met een felle zon aan de hemel.

“Paros, here we come!”

Een reactie op “Ferryboat mayhem

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.